نشانه‌های رسم‌الخط قرآن

الفی با صادی کوچک بر بالای آن. وقتی خواندن را از آن واژه آغاز می‌کنید، آن را همزه‌ای با حرکت بگویید؛ وقتی از واژهٔ قبلی ادامه می‌دهید، آن را نخوانید.

الف کوچکِ ایستاده بالای حرف، درست مانند الفِ نوشته‌شده، ā کشیده خوانده می‌شود.

واو یا یاءِ کوچک پس از هاءِ ضمیر («او» یا «ـَش») حرکت آن را به اندازهٔ دو حرکت کشیده می‌کند.

دایرهٔ کوچک گرد بالای حرف یعنی آن حرف اصلاً خوانده نمی‌شود. اغلب روی الفِ پس از واو جمع می‌آید.

نون یا میمی که نه حرکت دارد نه سکون، در واقع ساکن است: بی‌نشانه مانده چون در حرف بعدی ادغام یا پنهان می‌شود، مانند أَنتَ. بخش تجوید توضیح می‌دهد که چگونه آن را بگویید.

خط موجی بالای حرف یعنی مصوت بلند بیش از دو حرکت کشیده می‌شود. درس مد توضیح می‌دهد چقدر.